Μάρτιν, the Gentleman

outosego

 

Είπα ότι θα σας έγραφα για έναν εγγλέζο συνεργάτη που είχα κάποτε. Για τον Μάρτιν, δηλαδή. Εγώ ήμουν τέκνον και τεκνό, και εκείνος στα εξήντα πέντε κοντά και μάλλον.

Ο Μάρτιν ήταν ένας Τζέντλεμαν. Απ’ τις ευγενικότερες ψυχές. Και Αριστοκράτης. Όχι ψεύτικος, ούτε πλαστικός, ούτε τάχα μου. Γλυκύτατος, προσηνής, καταδεκτικός, έξυπνος και ζωντανός. Αγαπούσε τις στριμμένες μήνιγγες τής Ελλάδας και είχε μόνιμη κατοικία. Επισκεπτόταν το Λονδίνο τακτικά για εμπορικούς λόγους, αλλά και για να σμίξει με τούς οικείους. Να μιλήσει τη γλώσσα τής μάνας του, ν’ ανταλλάξει καμιά κουβέντα με κανά φίλο και να φυλάξει τις ματιές συνοδεία στην επιστροφή για Ελλάδα. Τον αγαπούσαν και όσοι τον συναναστρεφόντουσαν. Και στις δυό πατρίδες.

Μετά την εργασία, επισκεπτόμασταν παρέα κάτι βασιλικές ταβέρνες και κουτούκια τού Παγκρατίου. Και όχι μόνον. Ατελείωτες οι συζητήσεις και οι σοφίες και τα γέλια και ο οίνος. Να ευφραίνεται η καρδιά σου.

Κάποτε, μού μήνυσε κάποιος ότι είναι ομοφυλόφιλος. “Ε και;” απάντησα. Δεν γνώριζα, αλλά και που έμαθα άλλαξε τίποτα; Όχι. Εκείνο, όμως, που πέρασε απ’ το μυαλό της νεότητος είναι το γεγονός ότι ήταν διαφορετικός από τα γνωστά καρναβάλια. Δηλαδή, ούτε υπονοούμενα, ούτε νάζια, ούτε κουνήματα, ούτε παρελάσεις και περηφάνεια. Μιλάω για τις κατ’ ιδίαν συναντήσεις και γενικότερα.

Δεν ήταν λίγες οι φορές που -στον χώρο εργασίας μας- συγκέντρωνε πλήθος από δώρα που αγόραζε. Στις επίσημες εορτές, αγόραζε ακόμα περισσότερα. Καθόταν και έγραφε τα ονόματα των παραληπτών. Τούτα για τους συνεργάτες, εκείνα για τούς συγγενείς, τα άλλα για άλλους, αρκετά για τα ορφανά τού Βόλου, και κάποια πολλά για τα παιδιά της αδελφής ενός προϋπάρχοντος αγαπημένου προσώπου που δεν βρισκόταν στη ζωή.

Το πρόσωπο, λοιπόν, το είδα κάποτε σε μια φωτογραφία, στο σπίτι του. Ένας Άδωνις σ’ ένα κάδρο. Και τον ρώτησα. Μου είπε, ένας φίλος πως ήταν και πως στ’ ανήψια έστελνε τα δώρα, καθότι φτωχά και πολλά και για να τιμήσει την σημαντική εκείνη φιλία.

Βέβαια, ο Μάρτιν τιμούσε άπαντες. Και ήταν τής ζωής τιμή που γεννήθηκε τέτοιος άνθρωπος. Και, για να τον τιμήσω, τον ανασταίνω.

Και αν οι λέξεις λαβαίνουν κάποιο νόημα, είναι οι άνθρωποι που τούς το δίνουν. Άγιος ο Μάρτιν, και Τζέντλεμαν.

 

Martin

3 thoughts on “Μάρτιν, the Gentleman

  1. Μερικές φορές, σαν περάσει ο χρόνος, βλέπεις βαθύτερα και μακρύτερα και εκτιμάς πιότερο στιγμές κι ανθρώπους.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.