outosego.wordpress.com

Καμένο σπιρτόξυλο

“Φρέσκιες οι καλύβες. Καλοφτιαγμένες ιδιαίτερα, με ολόφρεσκες σανίδες. Καθεμιά κάτω από έναν έλατο. Και γύρω χόρτο, λιβάδι πέρα πέρα, ξεχερσωμένο από θάμνα. Και μέσα με μασίνα, και χαρτιά γύρα γύρα επενδυμένη να μη μπάζουν οι αρμοί απ’ τις σανίδες. Και κάτω άσπρες φλοκάτες. Την περνούσε κοτσάνι ο Νικολάκης.

Οι άλλοι βαριόντουσαν, εγώ πυρομανής. Έδινα μια κλωτσιά στην πόρτα, και μιά, μετά, στη μασίνα, γκρεμίζονταν και το μπουρί από πάνω της, και, ύστερα, μ’ ένα σπίρτο, μόνο μ’ ένα σπίρτο. Έσκιζα τις κόλες, γύρω γύρω, εφτά λωρίδες, έτσι, μαγικά, εφτά να κρέμουνται, και έτρεχα βόλτα και τις άναβα πριν σβήσει το σπίρτο. Παίρνανε, ξερές που ήταν, και άναβαν οι κόλες όλες, και άρπαζαν τα ξύλα, φούντωναν οι φλόγες. Καθόμουν σ’ ένα βραχάκι και χάζευα. Ύστερα, της πύρας που δυνάμωνε, κυκλωνικοί άνεμοι, άγριοι, στροβίλιζαν όλο το έλατο από πάνω, και σε μιά στιγμή λαμπάδιαζε με την καλύβα στη βάση του, και έμενε καμένο σπιρτόξυλο τριάντα μέτρα ύψος.

Και αρχίζαν να σκάνε τα πυρομαχικά μέσα στην καρδιά της φωτιάς. Σφαίρες, χειροβομβίδες, και ό,τι διάολο φονικά είχαν οι καλύβες μέσα, μάχη ολάκερη η καθεμιά. Ίσαμε να κατακάτσει η θράκα, να ηρεμήσει, πυρωμένη χόβολη που ρόδιζε, θελκτικιά.”

Ρένος Αποστολίδης

 

Εμφύλιος

Leave a Reply, dear

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.