Εν τάχει και παντί σθένει

[…] Άλλοις μεν γαρ χρήματα εστι και νήες και ίπποι, ημίν δε ξύμμαχοι αγαθοί, ους ου παραδοτέα τοις Αθηναίοις εστίν, ουδέ δίκαις και λόγοις, διακριτέα μη λόγω και αυτούς βλαπτομένους, αλλά τιμωρητέα εν τάχει και παντί σθένει.

ΕΝ ΤΑΧΕΙ ΚΑΙ ΠΑΝΤΙ ΣΘΕΝΕΙ.

Διότι είσαι αραγμένος στο βασίλειο και απολαμβάνεις τ’ αγαθά πού ‘χεις δημιουργήσει δίχως να ενοχλείς τον διπλανό και τον γείτονα, αναγνωρίζοντας το δικαίωμα ν’απολαμβάνει και κείνος τ’ αγαθά που κόπιασε να δημιουργήσει στο δικό του βασίλειο. Αν δεν σού αναγνωρίζει ο γείτονας, όμως, ίσο δικαίωμα και επιβουλεύεται να σού στερήσει εκείνα π’ απέκτησες με κόπο, έχεις δικαίωμα να τού πάρεις το κεφάλι. Αφού, βέβαια, έχεις εξαντλήσεις τα δικολαβικά. Εν τάχει και παντί σθένει, δηλαδής και τουτέστιν. Φέρνει ο ρούς και τέτοιες στιγμές, δυστυχώς. Και δυστυχώς τα μάλα, δηλαδής. Και πρέπει να ‘σαι έτοιμος από καιρό είτε ν’ αποχαιρετήσεις την Αλεξάνδρεια, είτε να χαιρετήσεις την Αλεξάνδρεια. Σαν θαρραλέος, όμως.

2 thoughts on “Εν τάχει και παντί σθένει

  1. Και πόσο μ’ αρέσουν οι αόρατοι θίασοι ! Που από το πουθενά, δηλαδής, εμφανίζουνται και δονούν το “Είναι” σου με μουσικές εξαίσιες και φωνές.

  2. Και θα μού λείψει ο Καβάφης τα μάλα, εάν και εφόσον, αλλά κρατώ αντίγραφα καλού κακού.

Leave a Reply, dear

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.